Uzun yıllardır olmasını çok istediğim bir hayalim vardı.Bir türlü vakit bulamadığım,belki de cesaret edemediğim bir şeydi.  “Karanlık Oda Kurmak”…  Fotoğraflarımı kendimin basacağı,çektiğim fotoğraf filmlerimi kendimin yıkayacağı küçük bir oda. Evde böyle bir yer yok  diye hep geçiştiriyordum.

Geçenlerde birdenbire aklıma bu hayalim geldi,öyle aniden,durduk yerde…Bu düşümü gerçekleştirmeden ölmek istemediğimi fark ettim.Belki de son zamanlarda etrafımdaki bazı tanıdıklarımın , ölmeden önce yapılacaklar listesi oluşturmalarından etkilendim,kim bilir..
Tabii ki isteğim her anne gibi uzun yıllar yaşamak ve oğlumun büyüdüğünü görmek.Ama bu uzun yaşam diliminde de isteklerimi gerçekleştirmenin artık zamanı geldi.

Böylelikle 2010 yılına ,eve bir karanlık oda kurarak girdim.Evin tuvaletinde bir takım değişiklikler yaparak,çok minikte olsa karanlık odamı oluşturdum.Siyah beyaz fotoğraflarımı basmak için gereken Agrandizörü ve diğer malzemeleri bir fotoğrafçı dostumun yardımıyla ayarladım.Eşim de  evdeki tamirat işlerini halletti. Oğlum bile daha şimdiden agrandizörle tanıştı,karanlık oda demeyi öğretti.İleride büyüdüğünde fotoğraf baskısı yapmayı Ona da öğreteceğim..

Sizlerin de varsa böyle hayalleri ,çok düşünmeden ani bir kararla harekete geçmek  en iyisi.Böylesi daha kolay oluyor.Ne demiş Ataol Behramoğlu   şiirinde

İnsan balıklama dalmalı içine hayatın
Bir kayadan zümrüt bir denize dalarcasına…